الف – نظریه دیوید رایزمن در خصوص ارتباطات
«دیویدرایزمن» ارتباط را به عنوان محور حرکت جوامع انسانی تاکید دارد . از روزنه ارتباطات می توان سه دوره در تاریخ اجتماعی باز شناخت :
دوران اول : دورانی است که در خلال آن سنت ها حاکم بر رفتار و روابط انسانی به حساب می آیند . او این دوران را موجد پیدایی انسان می داند که در اصطلاح خود «انسان سنت راهبر » می خواند . در این دوران ، سنت ها به عنوان شیوه های آموزده و تقدس یافته ، موجبات تسلسل بین نسل های تاریخی را فراهم می سازد . هرسنل پیوند خود را با نسلهای پیشین از طریق اشتراک سنن باز می یابد و همین موجب می گردد که وحدت و هویت اقوام انسانی تامین شود .
دوران دوم : از دیدگاه رایزمن ، دورانی است که در آن با کاهش اهمیت سنت ها در هستی چه همه از الگوهایی یکسان در حیات اجتماعی تبعیت نمی کنند . در این شرایط به عزم این دانشمند تاریخ شاهد پیدای و بعد تکثیر انسانهایی خاص است که وی «دوران راهبر » می خواند .
دوران سوم : را رایزمن دوران پیدای انسان «دگر راهبر » می داند . دوران ظهور وسایل ارتباط جمعی است . در این دوران ، عده ای با استفاده از قدرت جادویی این ابزار موفق می شوند ، توده ها را تحت تاثیر قرار دهند ، از تنوع حیات انسانی بکاهند و الگوهای خاص فکری و مصرفی پدید آورند . عصر مصرف گرایی ، پیدایی مصرف تظاهری و امحای حریم زندگی تولد یافته است . با فنونی چون تبلیغات تجاری فرا آگاهی با برجسته سازی آگاهی های تجاری از طریق ارسال آنان در لا به لای پیامهای خبری بسیار با اهمیت (که خود نشان از سوء استفاده از علاقه ذاتی به اطلاع دارد ) می توان موجبات مسخ انسان ها و هم «بلع » مطلب را فراهم ساخت .
Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA