نظریه ی رسانه های توسعه بخش
نظریه های توسعه بخش به خاطر این مهم است که کشور ما ایران در حال سپری کردن دوران توسعه است یعنی در حال توسعه یافتن است .
مدافع این نظریه مطالعاتی است که توسط سازمان یونسکو و گزارش شوئن مک براید از سال 1980 ارائه شده است.در این نظریه توسعه ، نقاط مشترکی برای رسانه های جمعی کشور های جهان سوم آمده است.
این نقاط مشترک به شرح زیر می باشد:
الف) نبود الزامات ضروری نظام های ارتباطی توسعه یافته شامل زیر ساخت های ارتباطی و مهارت های حرفه ای منابع انسانی تولیدی و فرهنگی و مخاطبان.
ب) وابستگی این کشور ها به جهان توسعه یافته است که برای آنها فرآورده های فرهنگی چنذان الزام آور نیست. یعنی این که فرآورده های فرهنگی برای آنها مهم نیست.
ج) این کشور ها (جهان سوم) خود را وقف توسعه ی اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی به عنوان وظیفه ی مقدم ملی کرده اند.
اصول اساسی این نظریه به شرح زیر است :
1)رسانه ها باید وظائف توسعه بخشی مثبتی داشته و سیاست ثبت شده را بپذیرد و به آن عمل کند.
2)رسانه ها باید در محتوای مطالب خود اولویت به فرهنگ و زبان ملی وسپس اولویت را به پیوند با کشور های توسعه یافته دهند.
3)روزنامه نگاران و سایر شاغلین در زمینه ی شغلی خود در عین حال که دارای مسئولیت هستند باید از آزادی نیز بر خوردار باشند.
4)دولت این حق را دارد که به نفع اهداف توسعه در فعالیت رسانه ها مداخله کرده یا آنها را محدود کند در این را سانسور و کنترل مستقیم و یارانه قابل توجیه است.