دروازه بانی که جریان اطلاعات از یک سازمان دیگر را توصیف می کند، در دهه 1980 وارد نظریه برجسته سازی شد. در این زمان محققان شروع به طرح این مسئله کردند که «چه کسی اولویت رسانه هار اتعیین می کند؟» این پرسش در خصوص دروازه بانی مربوط به برجسته سازی بین رسانه های در دو سطح اول و دوم می باشد.

مکمل های نظری برجسته سازی عبارتند از نظریه کاشت و نظریه مارپیچ سکوت. نظریه کاشت شامل گسترده دامنه داری از اثرات شناختی رسانه های جمعی است و به بررسی اولویت هایی که توسط رسانه های جمعی بویژه برنامه های سرگرم کننده تلویزیون، در دیدگاه های مختلف بوجود آمده می پردازد.

یکی از بهترین مثال ها «درک دنیای پست» است که به دلیل تماشای جرم و جنایت در تلویزیون تصویر بدبینانه ای از جهان اطراف ما بوجود می آید. در خصوص نظریه برجسته سازی و مارپیچ سکوت، به نظر می رسد آن ها رفتار مخاطبان رسانه های جمعی را بطور متفاوت مورد بررسی قرار می دهند. در این دو نظریه بازنمایی های شناختی دنیای پیرامون در برابر اشتیاق برای وارد گفتگو شدن درباره مسائل قرار می گیرد. با این حال، هر دو نظریه دارای بنیان روان شناختی مشترک هستند و آن اشتراک نظارت شخص بر محیط اجتماعی پیرامون است. یکی از نتایج این نظارت اولویت دهی به مسائل عمومی است و نتیجه دیگر آن افزایش و تکرار گفتگو با دیگران درباره مسائل عمومی است.

تبیین های سطح دوم برجسته سازی یعنی برجسته سازی خصیصه ها، این نظریه را با یکی از مفاهیم اخیر که همان «چارچوب دهی» (Framing) می باشد، مرتبط می کند. این مفهوم گاهی به چارچوب خاص درون محتوای رسانه ها باز می گردد و گاهی مربوط به فرایند چارچوب دهی شامل منشا چارچوب ها و یا گسترش آنها از رسانه های جمعی به همگان می باشد. چارچوب عبارت است از: «ایده اصلی سازمان دهنده محتوای اخبار که فراهم آورنده بافت و زمینه می باشد و از طریق گزینش و تاکید، محروم سازی و بسط موضوع مشخص می کند که مسئله و مشکل چیست.»

- چارچوب دهی به معنای گزینش ابعادی از واقعیت دریافت شده و برجسته کردن این ابعاد در بافت ارتباط است و از این طریق مسئله خاصی را بهتر مشخص می کند، تفاسیر موقت، ارزیابی های اخلاقی یا طرز برخورد نسبت به موضوع مورد توصیف را شکل داده و افزایش می دهد. موضوع ذکر شد بیانگر رابطه بین برجسته سازی و فرایند چارچوب دهی است. به بیان دیگر چارچوب دهی گزینش و یا تاکید بر ویژگی های خاصی از اولویت رسانه ها هنگام پرداختن به موضوعی است و در برجسته سازی خصیصه های مسائل عمومی یا دیگر موضوعات و یا افراد درجه های متفاوتی از تاکید دریافت می کنند.

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم دی 1390ساعت 10:30  توسط مهرانگیز شکوری  |  نظر بدهید