وی با اشاره به تکنولوژی های نوین ارتباطی و بویژه برنامه های تلویزیونی از طریق پخش مستقیم ماهواره ای و نظریه پردازی های خوش بینانه در مورد کاربردهای مثبت و شگرف ارتباطات که در دهه های گذشته با سخن گفتن از (( دهکده جهانی))، ((انقلاب الکترونی)) و ((موج سوم)) و در سال های اخیر با تاکید بر فرا رسیدن عصر (( فرانوگرایی)) و (( جامعه اطلاعاتی)) عرضه شده اند، بر لزوم توجه واقع بینانه و مصلحت اندیشانه و آینده نگری در این مورد تاکید می ورزد و عدم اهمیت و نگاه نقادانه به این مباحث را  باعث لطمه خوردن به کاربردهای مثبت ارتباطات رای توسعه ملی و برنامه ریزی و سیاست گذاری ارتباطی می داند. (۲۳)

دکتر معتمدنژاد به طور خاص در میان نظریه های خوشبینانه توسعه، نسبت به دو نظریه ((نوسازی)) دانیل لرنر و ((نشر نوآوری ها))ی اورت راجرز دیدگاه انتقادی تری دارد.

وی از یک سو با تاکید بر ضرورت بررسی چگونگی پیدایش و گسترش نظریه ها و الگوهای ((نوسازی)) غربی و همچنین ((نشر نوآوری ها)) در کشورهای جهان سوم و بویژه نظریه ها و الگوهای مبتنی بر کاربرد ارتباطات در این گونه ((نوسازی)) ها که با تجربه های ایران در سال های بعد از جنگ جهانی دوم و بخصوص پس از کودتای 28 مرداد 1332 تا سقوط رژیم سلطنتی در بهمن ماه 1357همزمان است ، خواستار تجزیه و تحلیل اصول مرتبط با  رسالت و سیاست های ملی ارتباطی در قانون اساسی و سایر قوانین و مقررات کشور می شود و چنین رویکردی را برای شناخت بیشتر مظاهر ضد سلطه، استقلال جویی و خوداتکایی مبارزه با غربی گری و مصرف گرایی ضروری می داند. (۲۴)

دکتر معتمدنژاد بر این باور است که آینده نگری ارتباطی ایجاب می کند که در کنار پژوهش های مربوط به ((ارتباطات توسعه)) و ((توسعه ارتباطات)) و برنامه ریزی برای کاربرد ارتباطات در کمک به تحقق هدف های توسعه و همچنین پیشرفت و گسترش وسایل و تکنولوژی های ارتباطی، به سیاست گذاری های ملی ارتباطات نیز توجه خاصی مبذول شود. (۲۵)

وی هدف اصلی سیاست گذاری ملی ارتباطی در کشورهای جهان سوم را که بزعم وی از اوایل دهه 1970 (( 1350 هجری شمسی)) شروع شده است، ایجاد شرایط مطلوب برای استفاده از امکانات ارتباطی در جهت غلبه بر عقب ماندگی های اقتصادی و اجتماعی داخلی و همچنین مقابله با شیوه های نوین سلطه جهانی می داند. (۲۶)

دکتر معتمدنژاد معتقد است که در حال حاضر، تحت تاثیر اندیشه های انتقادی برخی از محققان رادیکال غربی و غیر غربی به سیاست گذاری  و برنامه های ملی ارتباطی در کشورهای جهان سوم، زمینه لازم برای طرد کاربرد ((الگوی حاکم ارتباطات توسعه ای)) که به نوسازی نوع غربی تمام کشورهای جهان سوم به صورت یکنواخت نظر دارد، فراهم شده است.

وی عنوان می کند که این رویکرد جدید،زمینه لازم را برای به کار گرفتن ارتباطات در توسعه ملی با توجه به شرایط تحول تاریخی، هویت فرهنگی، هشیاری سیاسی مردمی، خود اتکایی اقتصادی و مشارکت جمعی فراهم می آورد.